रसायनशास्त्र एखाद्या रेणूच्या दोन आरसा-रूपांपैकी एक रूप कसे निवडून वाढवू शकते, हे त्यांनी दाखवले.

“डावखुऱ्या” रेणूंकडे असलेला अगदी थोडासा कल वाढत वाढत जवळपास सगळे डावखुरे कसे होऊ शकतात, हे त्यांनी दाखवले. जीवनाचे रसायन असेच दिसते.

काही अगदी छोटे छोटे घटक डाव्या हाताचे आणि उजव्या हाताचे असे दोन प्रकारांत असतात, हातमोज्यांसारखे. सजीव फक्त एकाच प्रकारचे वापरतात. या शास्त्रज्ञांनी असा मार्ग शोधला ज्यात हातमोजे स्वतःच्या प्रती तयार करतात, म्हणजे थोडे जास्त डावे हातमोजे वाढत जाऊन डाव्या हातमोज्यांचा मोठा ढीग तयार होतो.

अनेक रेणू डावे आणि उजवे अशा आरशातल्या प्रतिमेसारख्या दोन रूपांत असतात, आणि सजीव फक्त एकच रूप वापरतात. प्रयोगशाळेतील अभिक्रिया सहसा 50-50 मिश्रण तयार करतात. Henri Kagan यांना आढळले की न जुळणारे डावे आणि उजवे भाग असलेले उत्प्रेरक हळू काम करते, त्यामुळे जास्त संख्येच्या रूपाला बळ मिळते. त्यानंतर Kenso Soai यांनी स्वतःच्या प्रती तयार करणारा रेणू बनवला, ज्यामुळे योगायोगाने मिळालेली छोटीशी आघाडी वाढत जाऊन जवळपास शुद्ध बॅच तयार होते.

आपले दोन्ही हात एकमेकांच्या आरशातल्या प्रतिमा आहेत, आणि अनेक रेणूही तसेच आहेत. जीवन याबाबतीत चोखंदळ आहे: आपली प्रथिने अमिनो आम्लांचा फक्त एकच हात वापरतात. हे कसे घडते ते रसायनशास्त्रज्ञांना कधीच स्पष्ट करता आले नाही, कारण नेहमीच्या अभिक्रिया समसमान मिश्रण तयार करतात. अशा एका खोलीचा विचार करा जी स्वतःच्या प्रती छापणाऱ्या झेरॉक्स मशीननी भरलेली आहे, आणि जेव्हा जेव्हा एक डावे आणि एक उजवे मशीन जोडीत येते, तेव्हा ते एकमेकांना अडकवतात. सुरुवातीला काही डावी मशीन जास्त असली, तर हे अडथळे उजवी मशीन बाद करत जातात, आणि शेवटी खोलीवर डाव्या बाजूचे राज्य येते. Kagan यांनी 1986 मध्ये अडथळ्याचा भाग शोधला: मिश्र डाव्या आणि उजव्या तुकड्यांपासून बनलेली उत्प्रेरके हळू काम करतात, त्यामुळे जास्त संख्येचा हात अपेक्षेपेक्षा जास्त जिंकतो. Soai यांनी प्रतीचा भाग शोधला: स्वतःच्याच निर्मितीचा वेग वाढवणारा रेणू. एका प्रयोगात 0.00005% ची आघाडी तीन फेऱ्यांत 99.5% च्या पुढे गेली. यावरून सिद्ध होते की साधे रसायन आपोआप बरोबरी मोडू शकते. जीवनाने स्वतः हे कसे केले, हा प्रश्न अजूनही खुला आहे.