त्यांनी एका शैवालातील (एल्गी) प्रथिन शोधले, ज्यामुळे शास्त्रज्ञ मेंदूतील निवडक पेशी प्रकाशाने चालू आणि बंद करू शकतात.

त्यांनी शैवालातून प्रकाशाने चालू होणारे एक प्रथिन उसने घेतले, जेणेकरून शास्त्रज्ञ प्रकाशाच्या एका झोताने मेंदूतील निवडक पेशी चालू आणि बंद करू शकतील.

तळ्यांमध्ये एक छोटासा हिरवा जीव राहतो, जो प्रकाश ओळखून त्याच्याकडे पोहू शकतो. शास्त्रज्ञांनी त्याचा प्रकाश ओळखणारा भाग उसना घेतला आणि उंदरांच्या मेंदूतील पेशींमध्ये घातला. आता ते निळा प्रकाश टाकतात तेव्हा त्या मेंदूतील पेशी चालू होतात, जसे बटण दाबल्यावर होते.

तळ्यातील एका शैवालात असे प्रथिन आहे जे निळा प्रकाश पडल्यावर दारासारखे उघडते. दोन जर्मन शास्त्रज्ञांनी ते 2000 च्या दशकाच्या सुरुवातीला शोधले. एका अमेरिकन मानसोपचारतज्ज्ञाने त्याचा जीन नर्व्ह पेशींमध्ये घातला, त्यामुळे प्रकाशाच्या एका झोताने त्या पेशी सिग्नल सोडू लागल्या. आता संशोधक जिवंत प्राण्यात नेमक्या प्रकारच्या पेशी चालू किंवा बंद करून काय होते ते पाहू शकतात. यातून फक्त संबंध नाही, तर खरे कारण दिसते.

तुमच्या मेंदूत सुमारे 90 अब्ज नर्व्ह पेशी आहेत, आणि अगदी वेगवेगळी कामे करणाऱ्या पेशी एकमेकांत मिसळलेल्या असतात. एक शतकभर शास्त्रज्ञ पाहू शकत होते की कोणते भाग उजळतात, पण कोणत्या पेशीमुळे काय घडते हे सिद्ध करू शकत नव्हते. कल्पना करा एका शहराची, जिथे प्रत्येक घर सारखेच दिसते, आणि तुम्हाला जाणून घ्यायचे आहे की बेकरी काय करतात. आता कल्पना करा की तुम्ही अशी बेल बसवता जी फक्त निळ्या प्रकाशात वाजते, आणि ती फक्त बेकरींवर बसवता. या तिघांनी मेंदूसाठी नेमके हेच केले. Hegemann आणि Nagel यांनी बेल शोधली: प्रकाशाकडे पोहणाऱ्या एका हिरव्या शैवालातील चॅनलरोडॉप्सिन नावाचे प्रथिन. Deisseroth यांनी ते नर्व्ह पेशींमध्ये कसे बसवायचे हे शोधले. एका सुरुवातीच्या प्रयोगात त्यांच्या टीमने ते झोपलेल्या उंदरांच्या पेशींच्या एका विशिष्ट गटात घातले आणि एका पातळ फायबरमधून प्रकाश टाकला. उंदीर जागे होण्याची शक्यता वाढली. यावरून दिसले की त्या पेशी जागे होण्याचे कारण ठरू शकतात. तेव्हापासून हीच युक्ती भीतीच्या आठवणी, तहान, बक्षीस आणि वेदना यांचे सर्किट शोधण्यासाठी वापरली गेली आहे, आणि आता डोळ्याच्या एका आजारामुळे अंध झालेल्या लोकांना थोडी दृष्टी परत देण्यासाठी तिची चाचणी होत आहे.